Het verzorgen van (andermans) dieren is een grote verantwoordelijkheid. Wanneer je een professionele oppas inschakelt mag je daarom ook verwachten dat deze veel kennis heeft over de te verzorgen diersoort en ervaring heeft met het (medisch) verzorgen van dieren, maar dus ook verantwoordelijkheidsgevoel heeft.

 

Iemand met verantwoordelijkheidsgevoel handelt proactief, neemt verantwoording over eigen acties en resultaten, heeft een hoog plichtsbesef en laat zich niet leiden door een "het zal wel"-mentaliteit.

 

2011

Ik was nog niet lang werkzaam als dierenoppas, maar inmiddels de 30 al gepasseerd en al vele levenslessen wijzer. Terwijl ik heerlijk aan het genieten was van een vakantie in Portugal, ging de telefoon. Een mevrouw belde met de vraag of ik haar hond uit wilde laten, maar ze had wel enkele eisen. Zo moest haar hond een jasje aan, maar hij vond dit niet leuk en beet soms van zich af. De hond was ook bang voor vreemden. Ze wilde graag dat ik eerst een paar keer samen met haar en de hond ging wandelen, zodat ik mij precies aan haar werkwijze zou houden. Ik houd wel van een uitdaging en proberen kan natuurlijk altijd. Tot zover zag ik geen problemen.

 

Vervolgens kwam de vraag of ik kinderen had. Die zag ik even niet aankomen. Mensen vragen mij vaak tijdens een intake of ik zelf ook dieren heb, maar kinderen… nee dat meestal niet. Maar als iemand het graag wil weten: Nee, ik heb geen kinderen. “Oh, maar dan weet je ook niet wat verantwoordelijkheidsgevoel is”, hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Volgens mevrouw moest je daar echt kinderen voor hebben. Ik probeerde mevrouw duidelijk te maken dat haar reactie niet echt vriendelijk was. Nu heb ik bewust geen kinderen, maar het was zeer kwetsend geweest als ze dit had gezegd tegen iemand die een kinderwens heeft, maar geen kinderen kan krijgen.

 

Verantwoordelijkheidsgevoel is een persoonlijke eigenschap die voortkomt uit opvoeding, levenservaringen, werk en sociale relaties. Ik had inmiddels al veel ervaring met het verzorgen van dieren (mijn eigen dieren, stages etc.) en schatte zo in dat ik wel verantwoordelijkheidsgevoel had, maar ze bleef erbij: Geen kinderen, geen verantwoordelijkheidsgevoel. Ik heb mevrouw een fijne dag gewenst en opgehangen, de telefoon dan he…

 

Zo’n opmerking komt best even binnen, maar gelukkig kan ik er inmiddels wel om lachen. ‘Je hebt mensen en je hebt fietsbellen… of potloden.’ Zeg ik dan maar.